Wydawnictwo Medyczne Mediton
kwartalnik

Czasopismo pod patronatem naukowym

Polskiego Towarzystwa Audiologicznego i Foniatrycznego

Artykuły poglądowe

« powrót
Aspekty molekularne patofizjologii przewlekłego zapalenia zatok przynosowych
Katarzyna Kowalik 1/, Elżbieta Sarnowska 2/, Mariola Popko 1/
  • 1/ Klinika Otorynolarynogologii, Wydział Lekarsko-Dentystyczny, Warszawski Uniwersytet Medyczny
  • 2/ Zakład Biologii Molekularnej i Translacyjnej, Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie

Przewlekłe zapalenie zatok przynosowych (PZZP) jest chorobą heterogeniczną dotyczącą ok. 10% populacji Europejskiej.
Klasyfikacja PZZP obejmuje określenie fenotypu na podstawie obecności lub braku polipów nosa. Rozwój metod diagnostycznych
oraz terapeutycznych prowadzi do bardziej szczegółowej analizy PZZP i oznaczenia endotypów choroby. W ostatnim
czasie coraz szerzej analizuje się patofizjologię PZZP na poziomie molekularnym z uwzględnieniem obecności: alergii, biofilmu,
grzybów, refluksu, superantygenów, zapalenia kości, zmienności mikrobiomu, zaburzeń budowy anatomicznej struktur jam
nosa, zaburzeń odporności, zaburzeń bariery nabłonkowej oraz pracy rzęsek, triady aspirynowej, negatywnych czynników
genetycznych oraz niedoborów witaminy D. Dokładna analiza przyczyn PZZP ma na celu dobranie pacjentom skutecznego
leczenia. Leczenie farmakologiczne PZZP opiera się głównie na stosowaniu glikokortykosteroidów (GKS). Prawidłowa funkcja
receptorów dla GKS jest zależna od kompleksu remodelującego chromatynę typu SWI/SNF, który wykazuje ścisły związek
z metabolizmem witaminy D. Stąd rola kompleksu SWI/SNF i witaminy D w patofizjologii PZZP.
Celem pracy było omówienie aktualnej klasyfikacji PZZP, jego patofizjologii na poziomie molekularnym oraz przedstawienie
nowych aspektów mogących mieć kluczowe znaczenie w procesie powstawania oraz leczenia PZZP.

Otorynolaryngologia tom 18. nr 3,4 wrzesień, grudzieństrony: od 75do 88
pełna wersja